Maximum voor alle overheidssalarissen is veel te rigide

“It is important to notice that allowing wage differences for the sake of incentives is different from saying that the successful have a privileged moral claim to the fruits of their labor.

Many of us are fortunate to possess, at least in some measure, the qualities our society happens to prize. In a capitalist society, it helps to have entrepreneurial drive. In a bureaucratic society, it helps to get on easily and smoothly with superiors. In a mass democratic society, it helps to look good on television, and to speak in short superficial sound bites.
That our society values these things is not our doing”

Michael J. Sandel (2009:158,163): Justice. What’s the Right Thing to Do?

Trouw / Redactioneel −15 juli 2013, 12:00

Minister Plasterk van binnenlandse zaken wil de maximumsalarissen in de publieke en semi-publieke sector koppelen aan het salaris van een minister.

Als de vorige week aangekondigde wet van kracht wordt kunnen ambtenaren, maar ook ziekenhuisdirecteuren, managers van woningcorporaties en medewerkers en directeuren bij de publieke omroep niet meer verdienen dan 144.000 euro per jaar. De balkenendenorm, die het maximum bepaalde op rond 190.000 euro, wordt daarmee verder verlaagd.
Plasterk heeft gelijk als hij met deze aankondiging wil zeggen dat de beloning in grote delen van, vooral, de semi-publieke sector, nog steeds een probleem vormt. In de gezondheidszorg, bij woningcorporaties en bij de publieke omroep worden soms nog steeds niet te rechtvaardigen salarissen uitbetaald. Het probleem lijkt van een chronisch karakter, met alle mogelijke negatieve gevolgen voor het maatschappelijk draagvlak van dien.
Het is echter de vraag of de benaderingswijze van Plasterk niet veel te rigide is. Het is maar zeer de vraag of één maximumnorm voor zo’n diverse sector nu wel wijsheid is. Is een medisch specialist in deze vergelijkbaar met de directeur van een relatief kleine woningcorporatie? Of, om een ander voorbeeld te noemen, is de president van De Nederlandsche Bank wat zijn maximumsalaris betreft te vergelijken met de presentator van een populair programma bij de publieke omroep?

Concurrentiepositie
Daar komt een argument bij. Veel leidinggevenden in de publieke en semi-publieke sector zullen ongetwijfeld mede door het belang van de publieke zaak gemotiveerd zijn om te werken waar ze werken. Als echter de private sector ongebreideld verder kan gaan met het verhogen van maximumsalarissen – Plasterk stelt terecht dat hij in die sector geen bevoegdheden heeft – dan heeft dat ernstige gevolgen voor de concurrentiepositie van de (semi-)overheid. Een rigide maximumnorm voor het salaris kan zich zo tegen de overheid keren.
Er lijkt hier iets anders aan de hand te zijn. Koppeling van het maximum aan het salaris van een minister is niet onlogisch, maar is het salaris van een minister hoog genoeg? Plasterk heeft er op dit moment geen belang bij het debat over die vraag op te starten. Het is koren op de molen van de meer populistische fracties in politiek Den Haag en het zou ongetwijfeld tot een onfrisse discussie leiden. Toch, als de koppeling serieus bedoeld is, zou het goed zijn nog eens goed naar de beloning van bewindslieden te kijken.

 REACTIES & DISUCUSSIE

papa yabo (17/07/13 11:16)

Als het gaat om wie wat “verdient” stel ik voor dat al die bestuurders eens een weekje als – pakweg – vuilnisman zouden gaan werken. Ik ben benieuwd of ze dat werk ooit een leven lang zelf zouden willen doen, al zouden ze er tonnen per jaar voor krijgen. Zelfoverschatting is een kwaal die in bestuurderskringen [en in mediakringen, maar dat spreekt vanzelf] epidemische vormen begint aan te nemen. Een medisch specialist beschikt in de meeste gevallen in elk geval over vakbekwaamheid.

jerry mager (17/07/13 )

“Veel leidinggevenden in de publieke en semi-publieke sector zullen mede door het belang van de publieke zaak gemotiveerd zijn om te werken waar ze werken.” JUIST!Dus: dit is de concurrerende factor en niét het salaris, zoals in de private sector betaald. Ga je liever iedere dag met lood in je schoenen naar een dikbetalend bureau waar je hamburgers schuift en junk food maakt, of fiets je fluitend naar een fatsoenlijk betaalde zinvolle baan waarin je wèrkelijk iets toevoegt aan de samenleving?

jerry mager (17/07/13)

“is de president van De Nederlandsche Bank wat zijn maximumsalaris betreft te vergelijken met de presentator van een populair programma bij de publieke omroep?” Ik weet alvast één ex-president van de DNB die qua entertaiment value bij mij hoger scoort dan welke presentator ook. Maar, ik zou die man extra betalen om van de buis wèg te blijven. Een negative incentive dus. Ik had bijna geschreven: dan liever schaliegas-boren, maar dat vind ik toch geen goede, vanweg de jonge lezertjes onder ons.

jerry mager (17/07/13)

Vergeet niet dat al die vette wedden meestal worden gegund – gunning is het meest neutrale woord in deze context – aan personen met een managersfunctie in het zgn. ” maatschappelijke middenveld.” Dat is de kring van politieke klanten. Daarnaast vestigt het steeds weer vergelijken van salarissen van publieksdienaren met tycoons de aandacht op de voortreffelijkheid van de eersten, die schromelijk onderbetaald worden. Geen wonder dat ze zeperds maken. Ze moeten tig bijbaantjes hebben om te overleven.

jerry mager (18/07/13)

# papa yabo: “Zelfoverschatting is een kwaal die in bestuurderskringen [en in mediakringen, maar dat spreekt vanzelf] epidemische vormen begint aan te nemen.” Zelfoverschatting ook, maar er speelt iets dat nóg naargeestiger is. Ze vangen geen hoog salaris omdat ze goed zouden zijn, neen, omdát ze veel geld geld krijgen zijn ze beregoed. De omgekeerde wereld. De positie met daaraan gekoppelde wedde certificeert ze vanzelf. Dus vallen ze gestaag omhóóg. Kwalijk voor de kwaliteit van ons bestuur

papa yabo (19/07/13)

Natuurlijk, jerry mager. Het een volgt uit het ander, zeker als je mensen in essentie hun eigen salaris laat bepalen, zoals bij deze minkukels het geval is. We zien in het moderne bestuurswezen dan ook veel gevallen van het Peter Principe: mensen klimmen binnen organisatie net zo lang op tot ze op een plek belanden waar ze eigenlijk niet geschikt voor zijn. Als dat hoog genoeg is, komt men in het gouden-handdrukkengebied.

jerry mager (19/07/13)

# papa yabo, het zijn niet àllen minkukels, er zitten vast witte raven tussen, personen die oprecht voor de publieke zaak werken willen, maar de mee-pikkers en mee-lopers nemen helaas in aantal toe. Als advocaat van de duivel: wanneer je jezelf tegenwoordig niet luidkeels aanprijst en schaamteloos verkoopt, word je meestal weggedrukt. Matt. 5:15 hoeft niet per se, maar kijk ook eens naar 1 Kor. 13. Je kunt niet met één lezing van een uitspraak of tekst van een politicus volstaan, er zijn steeds meerdere interpretaties tegelijk in het spel, al naar gelang je respectievelijke scenario’s en causaliteiten erbij betrekt.

Bijvoorbeeld: als onze pensioenen wederom op het punt staan te worden gekort, vanwege ‘turbulentie op de markten’ – hetgeen betekent dat de destijds afgesproken geldelijke tegenprestatie waarvoor wij hebben gewerkt met terugwerkende kracht verlaagd wordt! zonder dat we er iets tegen kunnen ondernemen – dan gaan Rijks-spin doctors en andere  volksverlakkers, issues in de markt zetten om onze aandacht van dat akelige inzicht af te leiden. Seks, geloof en de vreemdeling, kortom: emotico-issues, scoren hoog.
Overigens: de schrijver van dit redactioneel stuk vindt dat ministers misschien te weinig verdienen. Zouden we betere politiek krijgen als de ministerssalarissen worden verhoogd? Naarmate je méér waardeloos-wordend-geld krijgt, ben je méér gevrijwaard tegen die ontwaarding. Levert dat beter beleid op? Ik geloof het niet.

Advertisements

Leave a comment

Filed under financieel, maatschappij & moraal, politiek

Comments are closed.